تهران

در حاشیه شهر زندگی میکنی و شهرداری به وظایفش درست عمل نمیکند. برای خودت با کلی تبلیغ فضای کافی شاپی درست کرده ای که شامل دو تا میز و صندلی چوبی روی کف شنی باغچه ت میشه. یک باره میبینی ظرف چند ثانیه یکی را روی یکی از همان صندلی ها کشتند.
بعد خبر دادند که او از رهبران مقاومت بوده است.
با خودت بررسی میکنی که آیا قبلا در جهت امنیت منطقه در حد خودت تلاش کرده ای؟ اگر تلاشت به نظر کافی بوده، دنبال این میروی که ببینی کدوم یکی از همسایه ها در این زمینه کوتاهی کرده است.
اسماعیل هنیه را در یک چنین فضایی در اتاقش با موشک هدایت شونده شهید کردند. به قدری مکان شهادت دقیق تعیین شده و انتخاب شده بود که حتما این اتفاق صورت بگیرد. یعنی اقامتگاه اسماعیل هنیه جایی مشرف به کوه تعیین شده که هرکسی آن را ببیند متوجه تیم حفاظتی که این مکان را برای او انتخاب کرده است میشود.
اسماعیل هنیه از سالها قبل در لیست ترور پادگان اسرائیل بوده و قرار بود بالاترین سطوح امنیتی برای او لحاظ شود، اما چه اتفاقی برای تیم حفاظتی او در کشور ما افتاده است که چنین به راحتی شهید میشود؟
در خانه ما، بقدری باید از خود آثار متعددی گذاشته باشیم که اگر کسی تحت عنوان داعش یا هر کس دیگری پول گرفته باشد برای چنین اقداماتی، اقداماتش بی اثر شود.
رهبران مقاومت چه کسانی هستند؟
بهتر است به جای این سوال بپرسم که دشمنان ما چه کسانی هستند که رهبران مقاومت در برابر آنها باید شناخته شوند. از جمله دشمنان ما مرد طوفانی در عربستان سعودی است.
او حتی به مردم کشورش و یا همسایه جنوبی اش رحم نکرده و همه جا را از جمله قلب کشورش را مثل بیابان کرده است. تصویر زیر پایتخت ریاض را نشان میدهد:

ریاض پایتخت عربستان

در نقشه های هوایی هم ببینید تصویر ریاض همینطور خشک و بی آب و علف است.
وقتی اعلام کردند که بالاترین درجه گرمای تابستان شامل حالمون شده است، بررسی کردیم که این گرما از سمت عربستان و یمن آمده است.
ما آنجا گفتیم جبهه مقاومت یمن ضعیف شده است که نتوانسته آب و هوا را کنترل کند.
ما همیشه بادهای 120 روزه را داشتیم. انقدر در مسیرش چیزی نکاشته اند که با طوفان شن همراه شده. مردم همیشه برای طوفان فکر میکنند که در آن باران است، ولی برای ما کاملا خشک است و ریزگرد دارد.
تهران، به عنوان پایتخت ایران، هرگاه قرار است مقایسه شود با سه چهار شهر و پایتخت کشورهای اطراف مقایسه میشود. یکی از آنها استانبول ترکیه است؛ بخش اروپایی ترکیه. دیگری کابل افغانستان و بعدی دوشنبه پایتخت تاجیکستان. در این مقایسه یکی از فاکتورها رطوبت هواست. چرا که اگر هوا هم گرم باشد و رطوبت هوا بالا باشد، گرمای آن قابل تحمل تر است. در این مقیاس استانبول چهره خوبه شناخته میشه. ویژگی استانبول چیست؟
تعداد درختان کاشته شده آن بیشتر است.
نه فقط ترکیه و استانبول آن، بلکه پایتخت سایر کشورها هم از این لحاظ بررسی میشوند. یک لحظه نقشه را میگردانی و آن نقطه را به صورت ماهواره ای نگاه میکنی.
از جمله کشورهایی که به فنا رفته است، میتوان به اسرائیل (فلسطین اشغالی) اشاره کرد، که منطقه نظامی است و خیلی جاهای نظامی در نقشه ماهواره ای دیده نمیشود.
زمانیکه کشور فلسطین به اشغال پادگان اسرائیل در آمد، دلخوشی کسانی که زمین هایشان به اشغال اینها در آمده بود زمین های کشاورزیشان بود که هنوز نابود نشده بود. زمانیکه درختان را قطع کردند کمر فلسطینی ها شکست.
فلسطین رو هم خیلی با برنامه اشغال کردند. در حد یک خیابان جابجایی مردم از این خیابان به آن خیابان بوده که ریخته اند و خانه ها را تسخیر کردند. اسرائیل جلوی چشم فلسطینی ها تغییرات سرزمین سرسبز فلسطین را به پادگان بزرگ ادامه می داد.
امروز، برای ایران هم همینطور است. اقامتگاهی که در اطراف آن چندین درخت داشته باشد، و در کنار شهر باشد باید منطقه ناامن شناخته شود؟ که بعد اگر کسی روی کوهی رفت یک موشک اسپارک برای شلیک در دست بگیرد و اقامتگاه را بزند؟
محور مقاومت فقط شامل کسی که آموزش نظامی دیده نمیشه. هرچند آموزش نظامی دیدن فرد برای کسانی که در حد اسرائیل وحشی و تیم های داعشیشون گستاخ هستند امتیاز محسوب میشود. مقاومت یعنی از قبل نگذاریم مرد شماره یک طوفانهای عربستان گرمایش را به ایران صادر کند.
در این زمینه، باید مانع این بشیم که کسانی که محور مقاومت شناخته میشوند در جنایات جنگی رژیم صهیونیستی از دستمان بروند؛ چراکه اینها برعکس، ضامن آرامش ما هستند.
هنوز خیلی کارها هست که نکردیم.

از ده اردیبهشت که مصادف است با روز ملی خلیج فارس به این فکر بودم که در این باره مطلبی بنویسم. خیلی هم درباره تنگه هرمز و ارتباط دو نقطه آن با هم از سمت استان مسندم کشور عمان و استان بوشهر ایران تحقیق کردم. این شد که به مطلب امروز رسیدم.
منطقه خلیج فارس در نقشه جایی مشخص شده است که تنگه هرمز ورودی آن از سمت دریای عمان محسوب می‌شود. زمانی این منطقه به دست استعمار پرتغال افتاده بود و برای بازپسگیری آن شاه عباس صفوی تلاش بسیار نمود. نتیجه این تلاش نیز پس گرفتن این منطقه و تبدیل شدن آن به قدرت در منطقه بود. بقدری کار شاه عباس صفوی اهمیت داشت که بندر عباس به نام او ثبت شد.
البته، خلیج فارس چیزی نبود که از دید استکبار و استعمار همچنان پنهان بماند. منابع غنی این منطقه اعم از مروارید، صدف، و آبزیان متنوع و فراوان در کنار نفت و گاز همواره چشم طمع آن‌ها را در پی داشته است. نمونه یکی از تلاش‌های معاصر در این زمینه همین هشت سال جنگ تحمیلی از سال 1359 شمسی است. در این جنگ که بیش از 34 کشور در آن دخالت داشتند، یکی از موثرترین حضورها نقش آمریکا در منطقه است. به جز حمایت تسلیحاتی که ابرقدرت‌های آن زمان از جمله شوروی، آلمان، فرانسه و انگلیس داشتند، آمریکایی‌ها با حضور ناوهای خود قصد داشتند خلیج فارس را نه تنها به تاراج ببرند، بلکه آن را به جهنمی برای ایرانیان تبدیل کنند. به عبارتی دیگر قرار بود مدیریت نبرد در منطقه با هدایت آن‌ها صورت بگیرد، هرچند در زمان‌هایی به صراحت این را اعلام کردند، در بسیاری از زمان‌ها نیز با تمسخر دست به تحریف این واقعیت زدند. زمانی‌که این مهم در میان انبوهی از مسائل انحرافی پنهان می‌شود و گفتمان از مسیر صلح‌آمیز خود خارج می‌شود، چیزی جز تمسخر و یا تحریف می‌تواند باشد؟
برای یادآوری اهمیت حفظ منطقه خلیج فارس و نه تنها این منطقه که ورودی آبهای آزاد برای ایران می‌باشد و دریای خزر، از بسیاری جهات لازم است اقدام شود. یکی از این جهات حفظ ارزش‌های منطقه است. ارزش اینکه جان بسیاری از جانداران منطقه لازم است حفظ شود، شاید یکی از بالاترین مسائلی است که باید در نظر گرفته شود. زمانی بر مردم این منطقه گذشته است که لازم شد با ناوهای آمریکایی با گذشتن از جان مقابله کنند. اینکه دریاچه مصنوعی در کنار پارک جنگلی چیتگر تهران نام شهدای خلیج فارس در جنوب کشور ایران را یدک می‌کشد برای نشان دادن اهمیت این مساله است.
داستان شهدای خلیج فارس نیز حکایت شنیدنی دارد:
شانزده مهر سال 1366 شهید نادر مهدوی همراه با سرداران شهید غلامحسین توسلی، بیژن گرد، نصرالله شفیعی، آبسالانی، محمّدیها، مجید مبارکی شهدای نبرد مستقیم با آمریکا در خلیج فارس، برای انجام گشت زنی، با استفاده از دو فروند قایق و ناوچه طارق به سمت جزیره فارسی حرکت کردند.
پس از رسیدن به جزیره فارسی صدای انفجار مهیب ناشی از انهدام رادار پایگاه فرماندهی توسط بالگردهای آمریکایی را شنیدند و لحظاتی بعد، سردار شهید مهدوی و همرزمانش یک فروند بالگرد کبری MS6 متعلق به نیروهای آمریکایی را بالای سر خود دیدند.
شهید مهدوی بلافاصله نیروهای تحت امر خود را برای انجام عملیات مقابله به مثل فرا خواند، هنوز دقایقی از انهدام رادار فرماندهی نگذشته بود که قایق حامل شهید آبسالان و شهید نصرالله شفیعی نیز هدف اصابت موشک آمریکایی‌ها قرار گرفت. موشک دیگری نیز توسط دشمن به سمت اعضای ناوگروه شلیک شد که به هدف اصابت نکرد و بالگردهای آمریکایی بشدت به طرف ناوچه طارق تیراندازی می‌کردند.
سردار شهید مهدوی و یارانش، تصمیم گرفتند بالگردها را بزنند و پس از پانزده دقیقه درگیری شدید، با استفاده از یک فروند موشک استینگر، یکی از این بالگردها را ساقط کردند. نادر مهدوی به اتفاق بیژن گرد هم به طرف بالگردهای آمریکایی در هوا شلیک می‌کردند و هم در پی گرفتن شهدا و زخمی‌ها از آب بودند که پس از بیست دقیقه رزم جانانه زنده به چنگال دشمن افتادند.
نادر مهدوی بر عرشه ناو جنگی یو اس اس چندبار آماج شکنجه‌های وحشیانه دشمن قرار گرفت و سینه‌ اش با میخ های بلند آهنین سوراخ شد و بدین ترتیب مظلومانه به شهادت رسید.
پس از گذشت شش روز، پیکرهای مطهر شهدا و اسرا از مسقط پایتخت کشور عمان تحویل مقام های ایرانی و از مرز هوایی وارد فرودگاه مهرآباد تهران شد.
یادشان گرامی باد.